Waar zijn mijn
klasgenoten? Ik liep een beetje verloren en alleen door de veel te drukke
straten van Londen. Mensen botsten tegen mij aan en ik moest een beetje geweld
gebruiken om nog vooruit te komen. Het was de eerste keer voor mij in deze
grote stad en het was druk! We hadden gepland om naar de London Eye te gaan,
maar ik was mijn vrienden onderweg ergens kwijt geraakt.
‘Oké Steve, je
bent oud en wijs genoeg om dit op te kunnen lossen. Je bent een achttien jaar
oude Nederlandse meid, je kunt dit wel,’ fluisterde ik tegen mezelf.
Oké, mijn echte naam is niet echt Steve. Het is
Stevie. Stevie Rogers. Daarom noemen veel mensen mij Steve. Steve Rogers alias
Captain America. De fictieve super soldaat die mee vocht in de Tweede
Wereldoorlog. Ik mocht dan niet heel veel op dat stripfiguur lijken, ik droeg
de naam met eer.
Ik keek vluchtig om me heen op zoek naar mensen
die me mogelijk de weg zouden kunnen vertellen naar de Londen Eye, en waar ik
hopelijk ook terug mijn vrienden zou terug zien. Anders had ik een groot
probleem... Ik zag hoe tientallen mensen, elk in hun eigen wereldje, me
vluchtig voorbij stapten en het net leek alsof ik lucht was. De moed zonk me in
de schoenen toen ik vast stelde dat dit vast geen makkelijke klus werd om
iemand zover te krijgen om mij daadwerkelijk om te merken, laat staan te helpen.
Maar nu was het tijd voor actie, niet voor piekeren!
‘Excuseer mevrouw, kunt u mij helpen?’
De vrouw negeerde me regelrecht. Niet eens een
blik gunde ze me.
‘Wel dat is ook vriendelijk,’ mompelde ik
binnensmonds, maar ik zocht al snel mijn volgend slachtoffer uit.
‘Meneer, kan ik u wat vragen?’ De man lachte
vriendelijk naar me.
‘Dat heb je zonet al gedaan, meissie,’ merkte
hij slim op.
Ik glimlachte terug.
‘Kunt u mij de weg naar de London Eye
vertellen?’
Hij legde me kort, maar goed, de kortste en
simpelste weg uit naar de Londen Eye. En ik zelf probeerde die uitleg zo goed
mogelijk te volgen en te onthouden. En dat waren twee zware opgaven. Ten eerste
was mijn Engels nou niet bepaald mijn sterkste taal, en ten tweede was de weg
onthouden op zich al een grote opgave. Verstrooid raken ging zo makkelijk...
‘Heel hartelijk bedankt,’ zei ik.
‘Graag gedaan. En geniet nog van Londen.’
Ik
wandelde weer weg. Onderweg keek ik naar alle gigantische gebouwen. Huizenhoge
kantoorgebouwen reikten praktisch aan de wolken en al het glas schitterde in
het zonlicht. Dit was een beetje overweldigend voor mij. Ik ben al die
reusachtige gebouwen niet gewend, aangezien ik uit een klein dorpje kom. Steden
als Utrecht of Amsterdam had ik natuurlijk wel gezien, maar dit was nog eens
tien keer zo groot. Wat zeg ik! Londen is zo groot als de provincie Utrecht! Ik
richtte mijn blik weer op de grond en keek naar alle mensen en alle graffiti op
de muren om mij heen. Dat was zo bijzonder voor mij. Plots zag ik iets nieuws.
Nou zag ik elke seconde al iets nieuws, maar deze keer was het geen graffiti of
mensen of hoge torens. Het was een rivier. Een rivier waarvan ik wist dat dat
de enige door Londen was: de Theems. Hier ergens moest dan ook de Tower Bridge
zijn. Of ik was wel heel verkeerd gelopen. Maar blijkbaar had ik het toch goed
begrepen, want een eindje verder stond er een brug over de Theems. Met zijn
unieke wit en blauwe stalen balken wist ik dat ik de goede brug had. Dit was de
enige echte Tower Bridge. Terwijl ik dichterbij kwam - en alle haastige
zakenmannen ontweek - zag ik in de balken iets leuks. Op het laagste punt werd
het ijzer gesierd door een cirkel. Een rood met wit en blauwe cirkel, die me
een beetje deed denken aan het schild van Captain America. Ik glimlachte. Snel
liep ik verder, voor ik met mijn gedachten daar bleef staan kijken. De man had
mij verteld dat ik over de brug heen moest en dan naar links moest gaan. Dus
dat deed ik dan maar. Ik keek even naar links en ik zag inderdaad in de verte
de Londen Eye. Hopelijk waren mijn klasgenoten niet zonder mij verder gegaan.
Ik liep rustig over de het voetpad op de Tower Bridge, terwijl ik genoot van
mijn uitzicht. Plotseling hoorde ik een hulpkreet.------
Hey, dit is dan de proloog van DFWYB. Voor de mensen die mij en Amber.LY (MagicSong) al kennen op Wattpad, die weten dat dit geen nieuw verhaal is. Dit is namelijk de vertaling van het origineel Engelse DFWYB. Deze One Direction fanfic hebben wij vertaald, omdat het toch iets beter schreef dan het Engels. En als je dan denkt: "Ooh, dan hoef ik dit helemaal niet te lezen!" Doe het wel, want hij is ook zeker een heel stuk aangepast. Wanneer dit verhaal online komt weet ik nog niet, maar hij komt er wel!
Ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Groetjes WOMO (WriterOfMyOwn)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten